Ay demek gece demekti, gece sen demek.
İki yıl boyunca hep geceye anlattım ben derdimi, ben anlattıkça o utancından daha da karardı…
Belki o an aynı aya bakıyoruz diye düşündüm hep, İkimizde!
Belki gece sana benden bir şeyler söyler, belki bi an aklına düşerim.
Belki gözünde bir yaş yada nefesinden bir hıçkırık olurum.
Ben hep geceye seni anlattım, gecelerce…
Sabahları erken uyandım, uyuyabildiğim gecelerin sabahlarında.
Sabah rüzgarı sevginin habercisidir derler, o yüzden sabahları erken uyandım.
Hep bir iz aradım bir umut, sen bilmezsin olmadığın bir dünyada güneş nasıl bir karanlıkla doğar.
Sen benim hayatımın güneşi ol gündüzü ol ama hiç bir zaman gecem olma, çünkü geceler yalnızlığa özeldir..’
Ay demək gecə demək idi, gecə sən demək.
Iki il ərzində həmişə gecəyə izah etdim mən dərdimi, mən danışdıqca o utancından daha da qərar idi ...
Bəlkə o an eyni aya baxırıq deyə düşündüm həmişə, İkimizdə!
Bəlkə gecə sənə məndən bir şeylər söyləyər, bəlkə bi an ağılına olaram.
Bəlkə gözündə bir yaş yada nəfəsindən bir hıçkırık olaram.
Mən həmişə gecəyə səni izah etdim, gecelerce ...
Səhərlər erkən oyandım, uyuyabildiğim gecələrin səhərlərində.
Sabah küləyi sevginin xəbərçisidir deyərlər, o görə səhərlər erkən oyandım.
Həmişə bir iz aradım bir ümid, sən bilməzsən olmadığın bir dünyada günəş necə bir qaranlıqla doğular.
Sən mənim həyatımın günəşi keçmək gündüzü ol ama heç bir zaman gecəm olma, çünki gecələr yalnızlığa xüsusidir .. '